Bıcak kesiği – Işık Demeti

Her kitap adım atılması gereken bir kapı eşiğidir. Bu eşikten içeriye herkes sırtındaki yükle yani acı ve sevinciyle adım atar. Farklı bir dünyanın kapıları biz okura sonuna kadar aralanır. Farklı bir dirimsellik, farklı bir gözlem, farklı bir duyumsamayla ete kemiğe bürün-müş bütün karakterler seni karşılar, hoş geldin muştuları yankılanır, beyaz sayfalar arasında mürek-kebin ustalıkla beyaz kâğıtlara işlenmiş sözcükler dizilimi... Veya sınırsız, ulusların hapsedilmediği bir dünyada tel örgüler kaldırılmıştır, ütopyamızda. Öz-gürce kuşlar kanat çırpar, gökyüzünün buz mavisine. Artık o dünyanın bir parça-sısın,  yazarın kendi dün-yasında öykündüğü her bir ka-rakterle maddi manevi bir ilişki gelişir, aranızda. Artık o yazarın ruh haliyle, bir yan karak-ter olarak öykünün veya o anlatımın içinde bulursun, kendini. Yine okumalar yaptığımız kitapların özgünleri, yanlış yönetilen politik, siyasi oyunların cenderesindeki halk ve toplumlardan bir haber olmamızı eleştirel bir dille bizlere sağlar. Dil-lerin ve kimliklerin tek tipleşmesi, açık hak ihlal-lerini ve sömü-rüyü daha da açık bir yara haline getirir, tamiri onlarca se-neye mâl olur.

 

Sabahın ilk ışıkları toprağı öperken

Sırtından karanlığı yere bıraktı, usul usul…
Ve güneşle kol kola yürümeye başladı…