Düş Dedim Hayal Dedim

En çok, Diyarbekir yazılarıdır yazarın dünyası…

Bir resim yapar bir gün, ters laleler boyayacaktır önünde duran büyük bir resim kâğıdına.

Envai çeşit renk tuvale alınmayı bekler, üç renk seçer; sarı kırmızı ve yeşil sonra yanına kahverengiyi ekler.

Bir çiçeğin güya gövdesi de olmalı diye düşünerek.

 Okul yıllarından sonra ilk defa bir fırça alır eline.

Hiç anlamaz resimden, boyadıkça ters lale bekliyor. Oysa hiç ters lale görmemiş o güne kadar da, 

Resim biter, resim hocası herkesin resmini duvara iliştirince fark edilir ki Avrupa'nın soğuk kasvetli havası o gün orada bulunan herkesin kağıtlarında kendini göstermiştir.

Gri, uçuk mavi, en fazla pastel yeşil, beyaz buruşuk donuk silik renkler.

Ayşe Sökülmez’in kâğıda boyadığı ters laleler odaya verdiği tuhaf sıcaklık yanında aynı zamanda korkunç tipik bir Avrupa soğuğu gibi gurbet hüznü de salar herkese.

Abartısız o gün o odada olan herkes kendi hikayesini kendi boyadığı resmi unutup Hakkâri’nin dağlarına gider, dakikalarca sorular sorarlar, anlatmasını isterler, kendi hikayelerini unuturcasına!

“Ben ters lale görmedim, ne orda ne de başka yerde.” Der, ve ekler; “Gördüğüm sadece Diyarbakır'da, yedi yaşında  Direkhane Sokak’da Güneş tutulmasını gördüm. Ellerinde tenekeler annem, ablam, ağabeylerim, yengelerim, babam, amcalarım, komşular yüzlerini güneşin doğduğu tarafa dönmüş surların üst öbür tarafı üzerinden, kimi dualar ederek, ta ki güneş kendini gösterene kadar, çığlıklar atıp gene tenekeler çalarak güya güneşi karanlıktan kurtarmıştık.”

İşte, Ayşe Sökülmez “Düş Dedim Hayal Dedim” adlı ilk kitabında kendi biriktirdiklerini anlatmış. Gerisi okura kalmış…