Ey Dêrsim Bikene

“… Zarok, ji deriyên dikirin çîrkeçîrk ve dipekiyan kolanê, bi birê dileyîstin, dikirin qîjewîj û bi dûr diketin. Rewşa van zarokan, hin pêxwas, hin bi cil û bergên peritî û hin jî bêderpê bûn; lê awirê wan diçirisîn. Ev rewş bi Beytar Nûrî xweş hat. Wî di dile xwe da got:

-Di van rojên xwe da, heta ji we tê berî her tiştî bikenin. Siberojek wisa li benda we ye ku hûn ê firsendê nebînin bikenin jî.

Dû re wî rêya xwe domand. Hestên wî tevlîhev bûbûn. Wisan noq bûbû ku wî ne ferq kir bê ka kengê ji kolanê derketiye û ketiye şahrêyê; ne qehwexaneyên qerebalix ên ku di ber wan re derbas dibû; ne jî merivên ku bi vî alî û wî alî da dibezandin, ferq kirin. Hişê wî çûbû ser kirinên hikûmeta tirk û Mifetîşîya Giştî û tiştên ku wan dixwest bikin. 

Dilê wî jî çûbû Dêrsimê. Geh ev pirsgirêk, geh ewa din bi ger dihat ber hişê wî û asê dibû tê da. Di serê wî da pirsgirêk ketibûn nav hev û li pey hev rêz bûbûn...”