Kar Tanesi: Seyid Rıza’nın Gün Yüzüne Çıkmamış Hikayesi

Kendisi gibi darağaçların altında duran insanlara baktı. Hüzünlendi. Darağacının altında duran oğluna bakmaktan korkuyordu. Çünkü daha çok küçüktü. Daha yaşam yolculuğunun başındaydı. Bu topraklarda yaşanmış olan şeylerde olumlu olumsuz hiçbir katkısı olmamıştı. Tamamen onun oğlu olduğu için asılıyordu. Pir Hasan'a baktı. Ah sevgili dostu, bir onur abidesi gibi duruyordu darağacının altında. Sanki az sonra sonsuz yokluğa gitmeyecekti. Sanki önünde daha çok çok uzun bir hayat yolculuğu varmış gibi duruyordu. Başıyla onu selamladı.  Şimdi Buğday Meydanı’nın, şehrin göğünü kapkara bir bulut kaplamış rüzgâr uğuldayarak esmeye başlamıştı. Karla karışık yağmur yağmaya başlayınca Seyit Rıza’nın yüreğini tatlı bir sıcaklık kapladı. Ağır ağır gökyüzünde dolanarak meydana düşen kar tanesine baktı. Ah şimdi özgür olsaydı da bu meydanda kar tanelerini yakalamaya çalışsaydı. Karla karışık yağmur yağmaya başlayınca askerler idamları hızlandırmaya karar verdiler. Oysa biraz zaman verselerdi. Yeryüzüne düşen kar tanelerini biraz daha izlese, kokusunu ruhunun deriliklerine çekse onun varlığın güzelliğini teninde hissetse.