Can Parası

Fakir Baykurt, öykülerinde köy yasaminin sertligi, yoksulluk, cahillik, taassup, batil inanç, sömürü gibi sorunlari ele alarak köylünün maddi ve manevi dünyasini toplumsalci ve gerçekçi bir bakistan isliyor. Gözlemlerden, canli tanikliklardan yola çikan yazar, günlük konusma dilini öyküye tasiyarak zaman zaman mizahi bir dil kullaniyor; bürokrasinin çarklari arasinda sikisan ama içinde de bir umudu barindiran “siradan insani”, yasadigi yerin atmosferiyle birlikte çarpici bir biçimde betimliyor.

Ilk basimi 1973’de yapilan ve 1974 yilinda Sait Faik Öykü Ödülünü alan Can Parasi’ni yeniden okurla bulusturuyoruz:

“Kavak hevesi tam bu islerin içindeyken dogdu. Gezdigi köylerde kasabalarda kipirti yoktu daha. Radyodan duymus, gazetelerde görmüstü. Fabrikanin 100 metre yukarisindaki Kozpinar’a raki içmeye giderlerdi ara sira. Çukur’dan, Zeytinköy’den bir kuzu alir, bes alti arkadas otururlardi. Yeni gelmis bir müdürü çagirirlardi kimi zaman. Arkadaslar fabrikaya kadar arabayla gelir, yukarisini yürürlerdi. Güzel yerlerdi çünkü. Ekilmis tarlalarin, sebzeliklerin arasindan geçerdi yol. Agaçlar, kimi dali meyveden kinla kinla, kimi de baslarini alip göklere çekilerek, topragin yüzünü gölgelendirirdi. Irfan’in babasi toprak islerine dalmadi pek. Bu fabrikayi da Rumlar göçüp giderken Topal Aleksi’den aldi. Aleksi’nin fabrikasi Tavas yolunun üstünde, Rum degirmeninin altinda, kuytudaydi. Bir gün ise yarar diye degirmeni de satin aldi Haci Kâmil. O günkü günde, Rumlar tatli can derdinde! Para degildi degirmen filân? Tabii degirmeni alinca, arigini da almis oldu, tapuya öyle geçti.”

 (Tanitim Bülteninden)

Kapak Tasarimi : Emel Atik
Resimleyen : Kubilay Dagbatiran

Ilk Baski Yili : 2015

Ebat : 13,5x21,5

Baski Sayisi : 9. Basim

Sayfa Sayisi : 246

Dil : Türkçe