Demeyin Anama, Içerideyim

“Içeride’ büyüdüm. Denilebilir ki, kisiligim de ‘içeride’ sekillendi. Ama ben hiçbir zaman ‘içeriye’ alismadim, ‘içeride’ olmayi benimsemedim. ‘Içerisini’ hep insan olmanin dogasina aykiri buldum. (…) ‘Içeride’ sayisiz arkadasim oldu. Her biri için cezaevi, kuskusuz hayatlarinda silinmez etkiler yaratan önemli bir deneyim idi. Bu arkadaslarimin içerisinden ünlü-ünsüz gazeteciler, yazarlar, politikacilar da çikti, isadamlari veya mafyatik tipler de. Siyasetle, taraftari olduklari örgütlerle iliskilerini sürdürenler de oldu; soruldugunda ‘ben o defterleri çoktan kapattim,’ diyenler de. Mahpus yatmisligini adeta insanlarin basina kakanlar, bunu kendilerini yasatmak için bir tür ‘sermaye’ olarak kullananlar da oldu; sadece yüreklerinde yasattiklari bir aci tecrübe olarak hatirlayanlar ve lafini etmekten pek hoslanmayanlar da.”

Tecrübeli bir mahpus, Cafer Solgun, yirmi yila yakin süren hapishane deneyiminin araliklarla 1978’den 1987’ye uzanan ilk faslini anlatiyor. Sinop, Davutpasa, Metris, Sagmalcilar… 12 Eylül darbesinin “içeriden” görünüsü… Hapishanelerde ilk “özel tip hücre” uygulamasi, açlik grevleri, ölüm oruçlari… Direnis… Hem olaganüstü günleri hem olagan rutini ve iliskileri ile hapishanedeki hayat… Zulmün ve direnisin gündelik yordamlari. Racon ve “iç” hukuk… Cafer Solgun, sadece “içerideki” hayati anlatmakla kalmiyor, bizi Türkiye’nin yakin geçmisiyle yüzlesmeye davet ediyor. “Hayat akiyordu ve mahpushanelerinde Türkiye’nin, varliklari ülkülerine karismis hasretler birikiyordu…”

(Tanitim Bülteninden)

Hamur Tipi : 2. Hamur

Sayfa Sayisi : 256

Ebat : 13x19,5

Baski Sayisi : 1. Baski

Ilk Baski Yili : 2017

Medya Cinsi : Ciltsiz