Kanatlı Arkadaşlar

Kanatlı Arkadaşlar

Düşleriyle gelir, hikayeleriyle giderler. Çıplak yürekleriyle gelir, tertemiz yüzleriyle giderler. Neşe ve hüzünleriyle gelir, anılarını ve izlerini bırakıp giderler. Ansızın hayatımıza girerler ve bir daha görmemek üzere göçüp giderler. Hiç gidemezler oysa; bir sızı, sinen bir rayiha, ya da hep mırıldanan hoş bir seda. Gidemez, hiç gidemez kimileri; bir dağın yamacında kalırlar, bir nehir kıyısında, bir söğüt dalında, bir ateş böceğinin ışığında, özlem dolu bir bakışın kıvrımında. Peşimizden gelir, bir ömür boyu kalbimizle yürürler.

Bir çocuğun balığı nasıl yediğine, bir annenin bağladığı kefiyeye, ateş böceklerinin ışığına, susuz dağların rüzgârına, göğü yaran kuşlara bakıyor. Kimlerin gidemediğini biliyor Medya Doz. Kafesini parçalayıp süzülen Ronahi’yi dinliyor bir gece vakti, sonra ölen bir kuşu değil, uçuşunu hatırlıyor. Kanayan sınır köylerini, dağların yalnızlığını, bir dostun sıcaklığını, karanlıktaki ışığın korunaklığını görüyor. Biliyor, kimlerin gidemediğini biliyor. Geriye yürüyemeyeceğini zamanın, “Evin dehlizleri”nde bile dolunayın nergisler soluduğunu biliyor. Zamanı yoksayan yalnızca aşktı, hiç unutmuyor.  

Berrak bir damla gözyaşıdır hep Şirin Elemholi, bir çocuğun atan kalbidir Ferzat Kemanger, o damladaki gökyüzüdür Ferhat Wekili, sonsuz huzurun sesidir Ali Haydariyan, solmayan ütopyasıdır yeryüzünün Hêmin Bêkes, sönmeyen umuttur Hasan Hikmet Demir. Ölüm yok, döngü vardı, biliyor Medya Doz. Anılarına kanatlar takıp onları yeniden dağlara çıkarıyor, Zap kıyılarında çocuklarla buluşturuyor, Hewreman'ın yamaçlarında konuşturuyor, ateş böceklerinin ışığında yürütüyor. Toprağı dinliyor ve köklerin çiçek açtığını görüyor. Biliyor çünkü, zamana diz çöktüren yalnızca aşktı, bunu hiç unutmuyor.