Toprağına Tutunanlar - Yasak Mıntıkanın Çocuklari 2

"Romanci, geçmise tarihçiler gibi bakmaz; geçmisin içinde yalnizca tarihler, sayilar ve adlar görmez. Romanci, baktigi yerde canli insanlar görür. Aci çeken, gülen, özleyen insanlar. Hasan Saglam, son yüzyillik tarihin farkli dönemlerine mercek tutarken, insanlarin kisisel hikâyelerine, umutlarina ve umutsuzluklarina odaklaniyor."

- Burhan Sönmez - 

Romanlar toplumsal dokulariyla oldugu kadar, karakterleriyle de hafizalarda iz birakirlar. Hasan Saglam, Yasak Mintikanin Çocuklari ile sagir ve dilsiz bir karakterin dünyasini ana eksene yerlestirerek yasamin içinde geziyor; acilarla kavrulmus bir cografyadan, tertele sonrasinda sürgüne gidenlerin oralarda nelerle karsilastiklarini, nasil görüldüklerini ve topraklarina nasil döndüklerini anlatiyordu.

Devam niteliginde olan Topragina Tutunanlar’da ise gerçegi ince bir dille harmanlayarak, masumiyet ve kötülügün iç içe oldugunu sözcükleri özgür birakarak sorguluyor ve buradan yakin zamana geliyor. Zaten romanlari farkli ve özel kilan da bu degil midir? Hasan Saglam Dersim’i  içerden yaziyor. Bir romanda olmasi gereken akicilikla, politik ve ajitatif bir dil kullanmadan yapiyor bunu. Anlattigi bir dramdir ve o dramin içinde olan her seydir oysa. Siirsel bir dil, masalsi bir anlati, müzikal bir akis ile bir cografyadan kesitler ve insan iliskilerinin özeti var Topragina Tutunanlar’da .

Hasan Saglam hem Yasak Mintikanin Çocuklari, hem de Topragina Tutunanlar ile Dersim’i isleyen romanlara  farkli bir ahenk katiyor. Topraksa bu ahengin besleyeni ve umududur.