Zor Hayat

Iki yetim kardesin, annelerinin ölümünün ardindan, Dublin’de yasayan üvey dayilari Bay Collopy’nin yanina tasinmalariyla baslayan Zor Hayat’ta, yazarin iddiasina göre “hiçbiri kismen de olsa kurmaca olmayan” karakterlerin hikâyesi iki katmanda ilerliyor. Bir yandan Katolik Kilisesinin doktrinlerine kafa tutan Collopy’nin kadin haklari için verdigi mücadeleyi, diger yandan aile ve egitim kurumlarina isyan bayragini çeken Biraderin kendi akademisini kurup yayincilik endüstrisine baliklama atladigi serüvenini kendine has mizah diliyle anlatan O’Brien, absürd parodinin en özgün örneklerinden birini sunuyor okura.

Collopy’nin cansiparane çalistigi proje, romanin son sayfalarina kadar gizemini koruyor, mizahin dozu giderek artiyor. Parodinin alabildigine absürd bir finalle taçlandigi Zor Hayat’ta 1890’larin Irlandasinda tabir caizse “kutsal olan her sey [kahkahayla] dünyevilesiyor”. Kaskati, asik suratli, yavan, ölü söylemlere yaslanan kurumlarin maskesi alasagi ediliyor.

O’Brien, Joyce’un “felcin merkezi” olarak tanimladigi Dublin’i sefaletin merkezi olarak yeniden tanimliyor. Hastalikli, içen, iseyen, kusan grotesk bedenlerin, her firsatta doldurulup bosaltilan viski bardaklarinin esliginde, kliselere ve içi bos bir retorigin devridâim oldugu neseli diyaloglara hapsoldugu, çürüyen bir sömürge baskentidir bu romandaki Dublin. Kara mizahini bu kaynaktan devsiren O’Brien, kendi tabiriyle “Irlandali Katoliklerin geçmislerinden devraldiklari kiyamet duygusunun” üstesinden yine kahkahayla geliyor.

(Tanitim Bülteninden)

Çeviren : Gülden Hatipoglu
Yayina Hazirlayan : Armagan Ekici
Kapak : Emir Tali

Ebat : 13x19

Ilk Baski Yili : 2017

Baski Sayisi : 1. Basim

Sayfa Sayisi : 158

Medya Cinsi : Ciltsiz